Silent Whispers

2 พฤศจิกายน
ท้องฟ้าเมืองนี้สวยเหลือเกิน
ดวงดาวที่มนุษย์สร้างขึ้น
ล่องลอยระยิบระยับ
ร่าเริงระบำระบายท้องฟ้า

ส่วนที่เรียกว่าหัวใจ
โหยหาสิ่งที่เรียกว่าไออุ่น
แสงสีส้มบนท้องฟ้าไม่อาจทำให้
สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ
ผลิอารมณ์อันอิ่มเอมอบอุ่นได้

ฉันจึงให้สิ่งที่เรียกว่าสมอง
หยุดทำงานสักพัก
เอาหัวใจสัมผัสกับความอ่อนไหว
สั่นระริกรวดร้าวกับความเหงา
เพื่อดูให้ชัดว่า มันเป็นอย่างไร

ในภาวะอารมณ์เช่นนี้
ฉันอยากคุยกับบางคน
ฉันเรียกหาผู้หญิงสองคนสำคัญ
คนหนึ่งทำให้ฉันมีชีวิต
คนหนึ่งทำให้ชีวิตฉัน...มีชีวิต

น่าเสียดายที่เธอทั้งสอง
มีเวลาให้ฉันได้ดื่มด่ำ
ความคิดถึงต่อเธอ
ได้เพียงเวลาชั่วครู่
กระแสการสนทนาก็ต้องตัดไป

สิ่งที่เรียกว่าหัวใจของฉัน
สัมผัสความเหงาอันร้าวรานอีกครั้ง
เพราะภายใต้ท้องฟ้าเมืองนี้
ผู้คนมากเท่าใดกันที่กำลังเริงร่ากับแสงสีเสียง
ในขณะที่ฉันยืนกอดตัวเอง

ณ เศษซากของวินาทีนั้น
เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องตัดรอน
การทำงานเชิงอารมณ์ของหัวใจ
ปล่อยชีวิตตกอยู่ภายใต้ตรรกะของสมอง
แช่แข็งหัวใจเพื่อไม่ให้รับรู้อารมณ์

ณ ธุลีอันทุเรศทุรังของอีกวินาที
ฉันพบหุ่นยนต์แห่งตรรกะ
อยู่ในห้องของฉัน
ทำกิจวัตรที่ต้องทำ
ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่มิเคยเกิดขึ้น

ทำสิ่งนี้เพราะต้องเป็นอย่างนั้น
ทำสิ่งนั้นเพราะต้องเป็นอย่างนี้
มีเหตุมีผล ไม่เหตุผล ไม่มีอารมณ์
และแล้วก็เป็นอีกครั้ง
ที่ชีวิตฉันต้องใช้เหตุผลของสมอง
ไม่ใช่อารมณ์ของหัวใจ
เพื่อให้ชีวิตฉันผ่านคืนนี้ไป
อย่างไม่ต้องมีน้ำตา