อัตตันตรธาน
posted on 31 Oct 2011 22:54 by silent-whispersอัตตันตรธานดินแดนแห่งตัวตนที่สาปสูญ
ไร้สิ่งใดส่องสว่างกระจ่างชัด
วูบวาบเรือนรางได้เพียงพริบตา
เมื่อสายฟ้าได้ฟาดผ่าร่าระบำกัมปนาท
บนฟากฟ้าที่ไร้เดือนดาวดวงตะวัน
หยาดหยดแห่งสายฝน
มิเคยเอื้ออาทรความชุ่มชื้นใดในดินแดนนี้
ของขวัญจากฟากฟ้ามีเพียง
หิมะแห่งเถ้าถ่านที่ตกลงบนผืนดินที่แตกระแหง
เมื่อหิมะแห่งเถ้าถ่านเหล่านั้นสัมผัสวัตถุใด
ก็จะแหลกสลายเป็นเพียงฝุ่นควัน
ความเชื่อ ความหวัง ความสุข ความอบอุ่น
เป็นเพียงเมฆหมอกที่สร้างริ้วรอยในหุบเหวลึก
น่าสมเพชที่มันตกอยู่ในสายทางแห่งสายลม
ความเพียรพยายามก่อรูปคงร่าง
เป็นเพียงความต่อสู่สุดความสามารถที่แสนสูญเปล่า
ทางเดินเล็กแคบอันขนาบด้วยเหวแห่งความสิ้นหวัง
นำทางสู่ปราสาทสาปสูญ
ปราสาทหลังใหญ่ตั้งตระหง่านบนหน้าผา
ทรุดโทรม ร้านราน มืดทะมึน
น่าอนาถนักที่ฐานของมันกว่าครึ่งถูกกัดกร่อนด้วยสายลม
จนบอกชัดมิได้ว่าหน้าผานั้นเหลือเวลา
ให้ความมั่นคงของมันได้อีกนานเท่าไร
หลังคาทรงแหลมสูงเสียดฟ้า
แต่มิเคยมีผู้ใดแหงนมอง
หน้าตาเกรอะกรังไม่มีแม้สายลมหรือแสงใดรอดผ่าน
ประตูหนาใหญ่ของปราสาทสาปสูญ เย็นยะเยือก
แต่มิเคยต้อนรับ ปลดปล่อย หรือรอคอยผู้ใด
ทางเดินยาวเบื้องหลังประตูแห่งความไร้ผู้มาเยือน
ทอดเส้นทางยาวที่เคลือบด้วยเกร็ดน้ำแข็ง
หนาวเย็นยะเยือกจับจิตใจเหนือกว่าจะสามารถบรรยายได้
แม้คบเพลิงที่มีเพื่อส่องสว่างระหว่างทาง
ต่างก็ดับแล้วโดยตลอดทางเดิน
น้ำมันเชื้อเพลิงที่พอจะก่อให้บังเกิดความอบอุ่น
ก็จับตัวกลายเป็นน้ำแข็งเป็นเสียสิ้น
ทางเดินนำไปสู่บันไดกว้างใหญ่
สูงและมืดมิดจนมองไม่เห็นปลายมอง
ผู้ที่รวดร้านรานสลายในหัวใจเท่านั้น
ที่จะล่วงรู้ได้ว่าปลายสุดแห่งบันไดนี้
นำไปสู่บัลลังก์แห่งนิทรานิรันดร์
มนุษย์ใดกันนั่งพักพิงอยู่บนบัลลังก์นั้น
ซีดเซียว ชืดเย็น นิ่งสงบ
ดูคล้ายว่าเคยมีชีวิตมาก่อน
แต่แท้จริงชีวิตชีวาใด ๆ
ก็มีเคยได้กรายใกล้ร่างอันเย็นเฉียบนี้เลย
ผ้าผืนใหญ่พาดพิงหลังเธอ
รัดรึดอย่างผ่อนคลาย
ตรึงเธอในความเดียวดาย
ล่ามเธอไว้ที่หลังของเธอ
ผ้าผืนนั้นตีโอบทาบพัวพัน
เกาะเกี่ยวเหนี่ยงรั้งไปกับโครงของปราสาท
เพื่อตีตราด้วยความโศกเศร้า
ว่าเธอและปราสาทนี้คือสิ่งเดียวกัน
และประกันตัวเธอไว้ว่า
จะไม่สามารถลุกขึ้นหรือหนีไปได้
เธอผู้นั่งในบัลลังก์แห่งนิทรานิรันดร์
ซึ่งตั้งอยู่ในปราสาทสาปสูญ
ณ ดินแดนอัตตันตรธาน
จิตใจเธอเป็นเช่นใดกัน
ในดินแดนที่มีเพียงเธอเพียงผู้เดียว
ดินแดนนี้ที่แม้มีสัมผัสก็ไร้ความรู้สึก
แม้สิ่งที่มีชีวิตก็ ไร้ชีวิต
แม้สิ่งที่มีหัวใจก็ ไร้หัวใจ
แม้สิ่งที่มีความรัก ก็ไร้รัก