Silent Whispers

"คนที่อยากกินปลาก็ต้องนำปลามาทั้งตัว
พร้อมทั้งครีบและก้าง
แล้วเลือกกินส่วนที่พอใจ
...จงอย่าให้การกลัวความทุกข์
มาขัดขวางการหาความสุข
ซึ่งสัญชาตญาณของเราบอกว่า
เป็นสิ่งที่ถูกต้อง"
ลัทธิจารวาก ได้บรรยายความสุขไว้เช่นนี้

เพราะว่าเราไม่สามารถหาสิ่งใด
ที่มีแต่ "ดี" ด้านเดียว "สุข" ด้านเดียว
ที่ปราศจากด้านตรงข้ามอย่าง "ทุกข์" และ "ไม่ดี"
ไม่มีสิ่งใดที่ "ดีแบบบริสุทธิ์"
และ "สุขแบบบริสุทธิ์"
ฉะนั้น สิ่งที่เราทำได้ คือ เลือก
เลือกที่จะเจาะจง มอง และสัมผัสในแง่ดี
ไม่อยากให้เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ
ที่ฉันอาจจะไม่พอใจ หรือ ต้องคิดมาก
มาขัดขวางการมีความสุข
ที่สัญชาตญาณบอกว่า นี่คือความรัก

แด่เธอ ผู้หญิงที่ฉัน เลือก...ที่จะมอง เข้าใจ และสัมผัส

ฉันคือ คนน่าเบื่อ
มีความสามารถในการทำตัวน่าเบื่อ
มีกิจวัตรซ้ำ ๆ ทุก ๆ วันอย่างน่าเบื่อ
เพราะฉันคือ คนน่าเบื่อ

คนที่อาจจะกินอาหารซ้ำ ๆ
เพราะว่าไม่ได้สนใจว่ามันซ้ำ
คนที่อยู่แต่ห้อง
เพราะว่าไม่ได้รู้ว่าอยู่แต่ห้อง
คนที่ชอบถามย้ำ ๆ
เพราะว่าไม่รู้ตัวว่ากำลังย้ำ
โดยเฉพาะถามว่า
"เบื่อฉันหรือเปล่า"
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าน่าเบื่อ
และคำถามนั้นยิ่งน่าเบื่อ
น่าเบื่อ น่าเบื่อ และน่าเบื่อ

ครั้นจะวางแผน
ทำเรื่องที่ไม่น่าเบื่อ
แต่ก็ยังถาม ๆ ๆ
เพื่อจะได้ทำอะไรที่ไม่เหมือนเดิม
น่าหัวเราะเยาะ
เพราะน่าเบื่อตั้งแต่ตอนถามย้ำ ๆ แล้ว
น่าสมเพชเข้าไปอีก
ที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร
รู้อีกที คือตอนที่เธอว่า
"น่าเบื่อ" อีกแล้ว
และ "น่าเบื่อ" อีกครั้ง

2 พฤศจิกายน
ท้องฟ้าเมืองนี้สวยเหลือเกิน
ดวงดาวที่มนุษย์สร้างขึ้น
ล่องลอยระยิบระยับ
ร่าเริงระบำระบายท้องฟ้า

ส่วนที่เรียกว่าหัวใจ
โหยหาสิ่งที่เรียกว่าไออุ่น
แสงสีส้มบนท้องฟ้าไม่อาจทำให้
สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ
ผลิอารมณ์อันอิ่มเอมอบอุ่นได้

ฉันจึงให้สิ่งที่เรียกว่าสมอง
หยุดทำงานสักพัก
เอาหัวใจสัมผัสกับความอ่อนไหว
สั่นระริกรวดร้าวกับความเหงา
เพื่อดูให้ชัดว่า มันเป็นอย่างไร

ในภาวะอารมณ์เช่นนี้
ฉันอยากคุยกับบางคน
ฉันเรียกหาผู้หญิงสองคนสำคัญ
คนหนึ่งทำให้ฉันมีชีวิต
คนหนึ่งทำให้ชีวิตฉัน...มีชีวิต

น่าเสียดายที่เธอทั้งสอง
มีเวลาให้ฉันได้ดื่มด่ำ
ความคิดถึงต่อเธอ
ได้เพียงเวลาชั่วครู่
กระแสการสนทนาก็ต้องตัดไป

สิ่งที่เรียกว่าหัวใจของฉัน
สัมผัสความเหงาอันร้าวรานอีกครั้ง
เพราะภายใต้ท้องฟ้าเมืองนี้
ผู้คนมากเท่าใดกันที่กำลังเริงร่ากับแสงสีเสียง
ในขณะที่ฉันยืนกอดตัวเอง

ณ เศษซากของวินาทีนั้น
เป็นอีกครั้งที่ฉันต้องตัดรอน
การทำงานเชิงอารมณ์ของหัวใจ
ปล่อยชีวิตตกอยู่ภายใต้ตรรกะของสมอง
แช่แข็งหัวใจเพื่อไม่ให้รับรู้อารมณ์

ณ ธุลีอันทุเรศทุรังของอีกวินาที
ฉันพบหุ่นยนต์แห่งตรรกะ
อยู่ในห้องของฉัน
ทำกิจวัตรที่ต้องทำ
ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่มิเคยเกิดขึ้น

ทำสิ่งนี้เพราะต้องเป็นอย่างนั้น
ทำสิ่งนั้นเพราะต้องเป็นอย่างนี้
มีเหตุมีผล ไม่เหตุผล ไม่มีอารมณ์
และแล้วก็เป็นอีกครั้ง
ที่ชีวิตฉันต้องใช้เหตุผลของสมอง
ไม่ใช่อารมณ์ของหัวใจ
เพื่อให้ชีวิตฉันผ่านคืนนี้ไป
อย่างไม่ต้องมีน้ำตา

เมื่อคืนฉันใช้เวลาทั้งคืน
ครุ่นคิดในสิ่งที่เธอพูด
เธอว่าฉันน่าเบื่อ
ฉันพูดมากเกินไป
และเธอต้องการกระทำ
ไม่ใช่คำพูด

ฉันใช้เวลาคิดทั้งคืน
ยังไงนะ ตรงไหนนะ
ที่ฉันทำไม่ดี ไม่ครบ
อย่างที่ปากของฉันมันพูดไว้

ในที่สุดตอนเช้าฉันก็ได้คำตอบ
7.29 น. ที่เธอโทรมาปลุกฉัน
ทั้ง ๆ ที่ฉันควรจะปลุกเธอตั้งแต่ 6.00
อยากจะหัวเราะใส่หน้าตัวเอง

นี่ไงล่ะ นี่ไง
คำตอบที่ฉันคิดทั้งคืน
ฉันรักษาคำพูดไม่ได้
นี่ไงอยู่นี่เอง

สรุป...ฉันพูดมากไป
และการกระทำของฉันมันน้อยไป
จริง ๆ ด้วย
ฉันนี่มัน...

มีบางสิ่งที่ฉันไม่อาจมอบให้เธอ
แม้ว่ารักหรือเอาใจใส่แค่ไหน
ดูแลแค่ไหน ใกล้ชิดแค่ไหน
ฉันก็ไม่อาจมอบให้เธอ

ฉันไม่อาจมอบความไว้ใจ
ความเชื่อมั่น ความพอใจ
ให้เข้าไปสู่ใจเธอ
เพราะว่าเธอต้องรู้สึกเอง

ฉันไม่อาจมอบความภูมิใจ
ที่มีฉันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ
ภูมิใจพอที่จะบอกใครใครว่า
ฉันเป็นใครในชีวิตเธอ
เพราะว่าเธอต้องภูมิใจเอง

ฉันไม่อาจมอบ
ใบหน้าอันงดงาม
รูปร่าง รูปลักษณ์ที่สวยงามของฉัน
เพื่อให้เธอภูมิใจ
เพราะว่าฉันไม่ได้มีมัน

ถ้าเธอจะไว้ใจ
เชื่อมั่น พอใจ
ภูมิใจที่มีฉัน....

ฉัน...ซึ่งปราศจากความงาม
ปราศจากรูปร่าง รูปลักษณ์
อันสมควรแก่ความปรารถนา

เมื่อตาเธอมองฉัน
หูเธอได้ยินเสียงฉัน
ฉันจะยังเป็นฉัน
ที่พยายามจะทำให้ดีที่สุด
แต่ท้ายที่สุด
ความรู้สึกส่วนที่เธอให้มา
จะดีหรือร้าย
พอใจหรือเศร้าใจ
ภูมิใจหรืออับอาย
ที่วันนี้เธอมีฉัน
ในส่วนนั้น
เธอต้องรู้สึกเอง

ฉันเคยตั้งใจ
จะคบกับเธอแบบมีระยะห่าง
ไม่กดดัน ไม่ดึงดัน
ไม่เอาแต่ใจ ไม่เรียกร้อง

ตอนนี้ ฉันทำอะไร
ต้องการเวลา เรียกร้องการพบเจอ
หึง หวง ห่วงใย
ฉันกำลังทำอะไร

อยากเป็นเจ้าของ
ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ใช่สิ่งของ
อยากให้เธอมีเวลาให้
ทั้ง ๆ ที่เธอมีข้อจำกัด
อยากให้อยู่กับฉันนานขึ้น
ทั้ง ๆ ที่เธอต้องมีเรื่องส่วนตัว
อยากไปเที่ยวที่นั่นที่นี่กับเธอ
ทั้ง ๆ ที่เธอไม่สามารถทำได้
ฉันกำลังทำอะไร

ภายใต้ความคาดหวังกับตัวเอง
ว่าฉันจะทำให้เธอได้ดีกว่านี้
สุดท้าย...ฉันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
สุดท้าย...ฉันก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง
สุดท้าย...ฉันก็แค่คนที่ทำไม่ได้อย่างที่ตั้งใจ
สุดท้าย...ฉันก็แค่...ฉัน

ก่อนหน้านี้
ฉันคือศูนย์กลางของจักรวาล
มนุษย์คนทุกคน
ถ้าไม่หมุนอย่างที่ฉันต้องการ
ฉันจะแช่แข็งมัน
ด้วยความเลือดเย็น
ที่แสนเย็นชา

ไม่ว่าใคร
ผู้มีบุญคุณ บุพพาการี
เพื่อน คนที่รักฉัน
ถ้าไม่เป็นอย่างที่ฉันต้องการ
ฉันจะแช่แข็งมัน
ด้วยความเลือดเย็น
ที่แสนเย็นชา

ขูดกรีดด้วยสีหน้า
เชือดเฉือนด้วยกิริยา
ชำแหระด้วยวาจา
และฉีกกระชาก
ด้วยอารมณ์
ไม่ว่าคนนั้น
จะรักและดูแล
ฉันมามากแค่ไหน

วันหนึ่งคนที่ฉันรัก
จากไป...และเขาไม่กลับมาอีกแล้ว
เขาไม่ฟังแม้คำขอโทษ
เขาไม่อยู่แม้ให้แก้ตัว
เขาไม่อยู่แม้จะรอดู
ว่าฉันจะกลับตัวได้หรือไม่
ความตาย...ไม่เคยพาใครกลับมา

กระจกสะท้อนภาพกลับมา
ฉันนี่หรือศูนย์กลางของจักรวาล
บ่อนทำลายหัวใจคนรอบข้าง
ฉัน...กลัว...กลัว...และกลัว
หลังจากนั้นความเลือดเย็นทั้งหมดที่ฉันมี
มันแช่แข็งตัวฉันเอง
ขูดกรีด เชือดเฉือน
ชำแหระ ฉีกกระชาก
ตัวตนของตัวเอง

วันนี้อดีตศูนย์ของจักรวาล
กลัวอย่างสุดหัวใจว่า
จะรักใครไม่เพียงพอ
จะทำให้ใครไม่เพียงพอ
ทุ่มเทสุดตัวเพียงเพื่อจะมอบรัก
ทั้งหมดเท่าที่จะมีได้

เรื่องตลกร้ายก็คือ
หลายครั้งที่ผ่านมา
อดีตศูนย์ของจักรวาลนี้
ถูกทอดทิ้งจากความรัก
เพราะว่าความรักความเอาใจใส่
มันมากเกินไป
เกินความพอดี

หลายครั้งที่ถูกทิ้ง
เพราะว่าคนรำคาญ
ดูแลเอาใจจนหน้าเบื่อ
รักเกินความพอดี
ที่ร้ายที่สุด
คือโง่เขลาเกินกว่า
จะจดจำว่าคนเขาเบื่อตัวเอง
เพราะอะไร

กรรมเวรมันตามมาหรือ?
ฉันไม่รู้...
แต่ฉันอยากเรียกว่า
การหมุนกลับของการเข้าใจ
เพื่อให้สิ่งมีชีวิตอย่างฉัน
ได้ทำความเข้าใจว่า
ก่อนหน้านี้ฉันทำอะไรมาบ้าง
จะได้เข้าใจหัวใจคนอื่น...เสียบ้าง

จากเธอ...
ฉันขอ...อย่างทอดทิ้งฉัน
เหมือนอย่างที่คนอื่นทำเลย
ฉันไม่ได้ขอให้เธอสัญญา
เพราะสิ่งนี้เรียกว่าความสงสาร
ถ้าอะไรมันจะมากไป...ขอให้บอก
ถ้าอะไรที่ไม่พอใจ...ขอให้บอก
ความรักนี้ ฉันรักได้โดยไม่ต้องให้ใครบอก
แต่การจะดูแลเธอ ขอให้กะปริมาณให้ด้วย
ก่อนที่มันจะมากเกินไปจนเกิดเป็นความรำคาญ
อย่าบอกพร้อมกับการจากลาเลย
เพราะฉันกลัว...การจากลาเหลือเกิน
ให้ถือว่าเป็นคำขอร้องละกัน

ทุกครั้ง พบเจอ จดจำ
ทุกครั้ง รู้สึกดี จดจำ
วันใด ที่เรารู้จัก
วันใด ที่เราพบเจอ
วันใด ประทับใจ
วันใด มีกันและกัน
วันใด ที่มีแต่เรา

ปฏิทิน ค่อย ๆ เพิ่มร่องรอย
วันนั้น วันนู้น วันโน้น

ฉันจดจำ วันดี ๆ
เมื่อใด ครบรอบ อีกครั้ง

เพราะว่ามันน้อย
จนสามารถจดจำได้หรือ
ถ้าเป็นเช่นนั้น
ฉันไม่อยากจดจำ

อยากให้วันเหล่านั้น
มีมากมายจนฉันไม่สามารถจำได้
ว่าวันใด เราไปที่ใด
ทำอะไร คุยอะไร
มากมายจนไม่สามารถจดจำ
มากมายจนเรียงลำดับไม่ถูก
มากมายแต่ไม่เคยเพียงพอ
มากมายแต่ไม่มีวันเบื่อหรือสิ้นสุด

มากมายจน...
ทุก ๆ วัน คือ วันครบรอบวันแห่งความประทับใจ
ทุก ๆ วัน คือ อีกวันที่จะเป็นวันประทับใจอีกครั้งในปีหน้า
ทุก ๆ วัน คือ ความประทับใจ

คนบ้า ดูอย่างไรก็บ้า ทำอย่างไรก็บ้า
เกาะตู้กระจก เห็นคริสตัล
สดใส ระยิบระยับ
หลงรัก หลงใหล

คริสตัลรูปหัวใจ
เปราะบาง อ่อนไหว
มอบตัวเองให้ใครอีกคน
ครอบครอง ดูแล

คนบ้าเฝ้ามอง
ความงามที่ถูกครอบครอง
ในมือของคนอื่น
แต่มันก็ยังเฝ้ามอง ไม่จากไป

วันหนึ่ง เปลี่ยนแปลง
เจ้าของคนนั้น
ละมือจากเจ้าคริสตัล
ไปโอบอุ้มของชิ้นอื่น

เจ้าคริสตัลรูปหัวใจ
เผยความเปราะบาง
ร่วงหล่น แหลกสลาย
กระจัดกระจาย ระเนระนาด

คนบ้าก้มลง
กอบเศษแก้วที่ร้าวรานนั้น
ทุก ๆ เศษอนุ
ประคับประคอง ดูแล

ไม่ฟังเสียงคนหัวเราะ
ด้วยว่า ยังคงจดจำ
ร่องรอยความงาม
ของเศษแก้วเมื่อครั้งยังสดใส

แต่ความเป็นจริงก็คือ
เลือดที่ไหลรินจากฝ่ามือ
ไม่เคยที่จะประสาน
ให้เศษแก้วคืนรูปงดงามได้เลย

หรือว่าเศษแก้วนี้
จะยอมเป็นคริสตัลที่งดงาม
ก็ต่อเมื่ออยู่ในมือ
ของคนที่ทอดทิ้งเท่านั้น

เพราะอาการไม่รับรู้ความเป็นจริง
และหลงอยู่ในสิ่งที่ตนรักนี้เอง
กลับมาที่บรรทัดแรกของเรื่องนี้
คนบ้า ดูอย่างไรก็บ้า ทำอย่างไรก็บ้า

บางช่วงเวลานั้น
ฉันรอคอยให้เกิดขึ้นอีก
เกิดขึ้นอย่างเร็วไว
แต่ยาวนานกว่าจะจบลง

ในเวลาชีวิตนี้
เรามีช่วงเวลาให้กัน
จะก้าวย่างเข้าไป
ได้ถึงหนึ่งในร้อยของขีวิตหรือไม่
ฉันยังไม่อยากจะคำนวณ
ได้เพียงแค่รอเวลาที่เราจะได้เจอกันอีก

สมองของฉันชั่งโหดร้าย
ที่พาร่างกายออกมาไกล
จากหัวใจถึงเพียงนี้
เกินกว่าความสามารถของสายตา
ที่จะมองหาเธอ
เกินกว่าที่จะเอื้อมมือ
ให้ถึงเธอ

ช่วงเวลา สิ่งสำคัญ
เรียกฉันอีกครั้ง
เพื่อให้ฉันรู้
ว่าเธอไม่ได้ห่างฉันเลย

ณ ช่วงเวลาใดที่เราได้อยู่ด้วยกัน
อยากให้รู้ถึงความสำคัญของมัน
สิ่งที่ฉันหวัง...อนาคต ความฝัน
เธอก็รู้ว่า...
ถ้าเพียงฉันจะคว้ามันได้
แสดงว่าฉันไปอยู่ไกลแสนไกลจากเธอแล้ว

แม้ความรักจะมีปีก
แต่ฉันไม่สามารถบินมาหาเธอ

ช่วงเวลา
เมื่อเริ่มต้นจนกระทั่ง
สายลมแห่งกาลเวลา
ได้พัดผ่าน
พลัดพรากเกินสายตา
อีกครั้ง...

แค่อยาก จดจำ
ทุก ๆ เสี้ยวส่วน
ทุก ๆ สัมผัส
ทุก ๆ แววตา
ทุก ๆ รอยยิ้ม
ทุก ๆ สิ่ง
ใน ช่วงเวลา